Guð með oss!

,,Allt varð þetta til þess að rætast skyldi það sem Drottinn lét spámanninn boða: ,,Sjá, yngismær mun þunguð verða og fæða son og lætur hann heita Immanúel,“ það þýðir: Guð með oss." - Matteus 1:22-23.

Grundvallarboðskapur jólanna og kristninnar allar er þessi þrjú orð: Guð með oss. Alla tilveru okkar, líf, hjálp, lausn, gleði og frið eigum við í þessum þremur orðum: Guð með oss. Allt finnur tilgang sinn í þessum orðum. Og þetta eru ekki orðin tóm heldur er þetta upplifun þess raunveruleika sem Guð hefur haft í hyggju frá örófi alda. Guð með oss LOKSINS.

Hann er ekki kominn aðeins til að dvelja með okkur um stund. Tjaldbúðin í eyðimörkinni og musterið í Ísrael var einungis tímabundinn dvalarstaður Guðs. Guð sagði Ísraelsmönnum stöðugt að hann vildi ekki takmarka sig við byggingu heldur vildi hann flæða þaðan út, hann vildi fylla heiminn af sjálfum sér eins og vatnið fyllir sjóinn. Hann vildi að tréin myndu klappa fyrir sér er hann gengi fram hjá. En Ísraelsmenn hugsuðu: Guð fyrir oss – Guð BARA með oss, og tímdu ekki að deila Guði með nágrönnum sínum og gátu þess vegna ekki notið hans því Guð er kærleikur og kærleikur fer til spillis ef honum er ekki deilt. Ísrael sá Guð með oss ekki sem svar fyrir heiminn heldur tromp í ermi sér.

En vilji Guðs var þeim leyndur. Vilji Guðs er ávallt leyndur þeim hrokafulla, þeim eigingjarna, þeim níska, rógberum, lygurum og eiginlega öllum sem ekki hafa sundurkramið og auðmjúkt hjarta. Leyndardóm vilja síns birti Guð í náð sinni sem hann ætlaði sér að framkvæma í fyllingu tímanna. Leyndardómur vilja Guðs er sá að hann ætlar að safna öllu sem til er á himni og jörðu undir eitt höfuð í Kristi. Öll saga heimsins fyrir Jesú, líf Jesú og allt sem gerst hefur eftir opinberun hans hefur einn tilgang: allt vegna Jesú. Og Jesús kom og gerði vesælasta kima vesælasta lands heimsins að hásæti sínu, litla jötu í fjárhúsi. Og boðskapur Jesú frá upphafi er sá að allt hefur tilgang og allt hefur afleiðingar. Ef þú ert settur á lægstan stað í heiminum er huggun og von, ef þú ert settur í hæstu hæðir ertu varaður við hátt fallið. Allt miðast af því að Jesús er allt í öllu, Guð er með oss. Guð með oss er núllstilling mannsins. Þessi vér sem Guð með oss er með, er mannkynið allt. Guð er kominn til að búa sér stað meðal allra. Ekkert manngreinarálit. Guð með oss þýðir enginn dómur, enginn aðskilnaður milli manna, ekkert misrétti og mannamunur. Hvert barn sem fæðist inn í heiminn er innifalið í oss. Það er ekkert sem við getum gert í því nema að gera þeim grein fyrir því. Guð dæmir réttilega á sinn hátt og einungis fyrir Jesú nafn eigum við frelsið en það er ekki okkar verk að ákveða hver er inni og hver er úti í ossinu.

Að gera fólki grein fyrir því að það er innifalið í Guð með oss er viðkvæmt verkefni sem Jesús gaf vinum sínum. Guð með oss er eilífðarverkefni okkar, að uppgötva hvernig Guð með oss virkar í hversdagslífinu, í samfélaginu, í fjölskyldu, vináttu og alþjóðamálum. Mikilvægasta skrefið í að uppgötva drottinvald Jesú yfir heiminum og upplifa þann kraft sem býr í okkur sem reisti Jesú upp frá dauðum, er að sjá Jesú í öðrum. Við höfum verið dugleg að tala um Jesú í mér, að Jesús lifir í mér og það gefur mér kraft til að lifa sigrandi trúarlífi. En ef að Guð með oss er raunveruleikinn þá snýst lífið ekki aðallega um að vita að Jesús búi í mér heldur um Jesú í ÞÉR. Jesús í þér. Jesús býr í þér. Jesús býr í þessum, þeim, honum, henni og öllum hinum. Jesús í þér er fyrsta hugsun sem á að koma til okkar er við mætum manneskju. Hvort sem það er ættingi, vinur, samstarfsfélagi, nágranni eða óvinur. Jesús í þér er viðmót hins kristna. Guð faðir hefur ekki farið í neitt manngreinarálit heldur hefur sett sitt einkenni á okkur öll. Elska hans býr í öllum mönnum, fegurð Guðs, réttlæti, friður og fögnuður; allt er þetta okkur í blóð borið en ekki höfum við öll uppgötvað það. Að mæta náunga okkar með því að hugsa Jesús í þér gefur okkur tækifæri til að grafa þessa eiginleika Guðs fram í náunganum. Um menn og konur sem lifað hafa einstöku og fallegu lífi er oft sagt: Hún dregur fram það besta í mér. Hinn kristni sem uppgötvað hefur Jesú í sér er orðinn að veiðara að Jesú í þér. Sama hverjum hinn kristni mætir, bróður eða systur innan kirkju, fjölskyldumeðlimi, vini, harðnaðasta glæpamanni og betlara, þá er fyrsta hugsun hans Jesús í þér. Sú hugsun er þúsund gráða heit og bræðir hið kaldasta hjarta. Hvar sem tveir eða þrír eru saman komnir í Jesú nafni þar er hann mitt á meðal og það verður að raunveruleika þegar við upplifum bæði Jesú í mér og Jesú í þér. Jesús mitt á meðal – Guð með oss. Vísindamenn leita að guðseindinni, öreindinni sem á að útskýra upphaf alheims. Hinn kristni leitar að Jesú-eindinni sem hver maður hefur, hann ræktar hana, vökvar hana og treystir Guði að gefa uppskeruna. Dæmisögur Jesú, gjörðir hans og orð snúast öll að einhverju leyti um að sjá það sem mönnum er hulið og opinbera það með viðeigandi hætti. Stundum þarf langa bið og þolinmæði, stundum er þörf á róttækni og stundum útsjónarsemi. En allt miðast að því að sjá Guð með oss verða að veruleika. Sá heimur sem uppgötvað hefur kraft Guðs með oss heitir Guðs ríki og er sá raunveruleiki sem Guð starfar í. Jesús sagði að Guðs ríki væri í nánd, í raun sagði hann að það væri í seilingarfjarlægð.

Ríki Guðs sem er í seilingarfjarlægð bíður þess að vera gripið og upplifað. Myndmál Nýja testamentisins er svo ríkt af lýsingum á þessu nýja lífi sem Guð bíður eftir að við uppgötvum og njótum, eins og gjafari bíður óþreyjufullur eftir að viðtakandi opnar gjöfina og nýtur. Jóladagur er of stuttur til að kafa í merkingu þess. Þess vegna kemur kirkjan saman aftur og aftur og aftur og aftur án þess að taka sér frí, því nýja lífið sem við tökum á móti í Jesú er svo leyndardómsfullt og eftirsóknarvert. Við keppumst eftir því að höndla Jesú og nýja lífið því við erum höndluð af Jesú. Við gleymum því sem að baki er og seilumst eftir því sem framundan er. Þetta er kirkjan: samfélag þeirra sem leyfa sér að vera höndluð af Jesú, leyfa honum að sannfæra sig, og koma saman til uppörva hvert annað í boðskapnum um fagnaðarerindið um Jesú og dýrðarvon nærveru hans á meðal okkar. Guð með oss er boðskapur kirkjunnar allt árið. Hún fer ekki í manngreinarálit því Guð með oss innifelur alla menn.

Að sjá Jesú í náunga okkar er ævilangt verkefni sem Guð hefur gefið okkur. Sumir gefa okkur ekki mörg tækifæri til að sjá Jesú í þeim en sumir virðast hafa allt á hreinu án þess að hafa upplifað Jesú. Við getum ekki kallað neinn góðan því aðeins Guð er góður en að sjá Jesú í náunganum er að meta gildi hans og möguleika til að leyfa Jesú að blómstra. Kærleikur er það verkfæri sem við notum til að sjá Jesú í náunganum. Kærleikurinn breiðir yfir alla bresti, hann trúir öllu, hann vonar allt, umber allt. Kærleikur dvelur með þeim hrjáða, gefur þeim hungraða að borða og brosir til þess fýlda. Kærleikurinn sér Jesú að störfum á óvæntum stöðum og tekur þátt í verki hans hvar sem er. Fyrir þennan kærleik er hinn kristni ofsóttur og hæddur.

Boðskapur jólanna er Immanúel – Guð með oss. Loksins. Loksins sögðu hirðarnir, vitringarnir, Símeon og Anna fyrir rúmum tvö þúsund árum og með þeim segjum við líka LOKSINS. Hvort sem þú fyrst uppgötvaðir Guð með oss fyrir áratugum síðan eða fyrst í dag þá er upplifun okkar í dag: Loksins er Guð með oss. Loksins ætlar hann að framkvæma vilja sinn, Jesú í mér og Jesú í þér. Loksins er Guð með oss. Ef Guð með oss, hver er þá á móti?

... að vera mannlegur.

William Placher var vinalegur prófessor sem lést langt fyrir aldur fram árið 2008. Í bók sinni A Triune God skrifaði hann þessi hvetjandi orð:

We human persons are always failing to be fully personal. As persons, we are shaped by our relations with other persons. Yet we always deliberately raise barriers or cannot figure out how to overcome the barriers we confront. When those we most love come to die, or in the dementia of old age are no longer able understand what we may most want to say to them, we realize how much there was in our hearts that we never shared with them. When we best articulate our ideas, we cannot escape the feeling that there was something there we never quite captured. When we most rejoice in sharing with someone different from ourselves, difference nevertheless scares us. The doctrine of the Trinity, however, proclaims that true personhood, however impossible its character may be for us to imagine, involves acknowledging real difference in a way that causes not fear but joy.

Þvílík gleði að þekkja fólk.
Annars staðar sagði kappinn:

The way we best show our love to the whole world is… to love with a particular passion some little part of it.

Það er betra að fara djúpt en breitt.

Að trúa öllu öðru

Ég er tilbúinn að trúa öllu öðru en því að Guð elskar mig skilyrðislaust.
Ég er tilbúinn að trúa því að ég þurfi langa menntun til að verða eitthvað þegar Guð vill ausa mig með speki.
Ég er tilbúinn að trúa því að ég þurfi nýtt sjónvarp þegar ég er ekki tilbúinn að sjá hvernig Guð sér heiminn.
Ég er tilbúinn að keyra bæinn endilangan til að grípa tilboð þegar Guð býður mér gnægtir... ókeypis.
Ég er tilbúinn að eyða klukkutímum ofan á klukkutíma í bíó, spil og hangs en tíu mínútur með Guði eru mér ofjarl.
Ég er tilbúinn að trúa auglýsingum um að ég þurfi þetta eða hitt en ég hlusta ekki á blítt kall Jesú.
Ég er tilbúinn að fara í kirkju á sunnudegi, jafnvel tvisvar, en að sitja og þjóna hinum lægsta bróður er fjarri mér.
Ég er tilbúinn að öðlast frægð og frama en vil helst ekkert gefa af mér.
Ég er tilbúinn að kallast maður Guðs en tennurnar gnísta er ég sé tómið sem ég leyfi Guði ekki að fylla.
Ég er engan veginn tilbúinn, en Guð; ég er búinn, þú mátt.

Hversu særanlegur er ég?

Það virðist vera að sérhver sá sem tekur þátt í kristilegu starfi komi út úr því særður á einhvern hátt. Ekki endilega mjög hrjáðir á líkama heldur með tilfinningaleg sár sem ekki er auðvelt að græða. Ég gæti líka sagt ,,... ekki auðvelt fyrir að gróa,“ með tilvísun í náttúrulega lækningu með tímanum en ég kýs að nota orðið ,,að græða“ því annars vegar læknar tíminn ekki öll sár og hins vegar, þá þurfum við að leyfa einhverjum að lækna og búa að sárum okkar. Þessi einhver er fyrst og fremst læknirinn ljúfi, Jesús Kristur sem með náð sinni og elsku hylur dýpstu hjartasár. Einnig megum við leyfa náunga okkar að hjálpa okkur í gegnum erfið særindi, kannski bara með því að hlusta þegar náungi okkar bendir okkur á að kroppa ekki í sárið heldur að leyfa lækninum að nostra við okkur.

Þeir sem að þekkja til þess einstaklings sem særður hefur verið og vita að hann hefur sleppt því að fyrirgefa af heilindum er sagt að taka tillit til þess að eitthvað slæmt hefur gerst í fortíðinni sem ekki á að tala um. Þeir sem koma nýir inn í hóp er sussað á þegar þeir minnast á efni tengt því forboðna, því ,,hérna tölum við ekki um svona lagað.“ Einstaklingurinn sem særður hefur verið nýtir sér það vald sem þöggunin gefur. Úr því að Jói skuldar Sigga eina milljón, má Siggi segja hvað sem er um Jóa og enginn má segja neitt við Sigga því hann er særður. Hanna sem misnotuð var í æsku má vera þrjósk og kaldhæðin því hún gekk í gegnum ýmislegt sem við tölum ekki um. Oft er það þannig í samfélagi okkar að sá sem brotið hefur á og hrópar hæst, hann hefur rétt fyrir sér. Gjaldið sem ég tek fyrir að láta brjóta á mér er að ég má haga mér eins og ég vil... Áður en að fyrirgefningin kemur til sögunnar.

Fyrirgefningin er það verkfæri sem okkur hefur verið gefið til þess að endurnýja mannleg samskipti, til þess að hjálpa okkur að verða mennsk á ný eftir að við nálguðumst óðfluga að verða skepnum lík. Fyrirgefning er að játa að náungi okkar er jafn breyskur og við sjálf, og jafn verðmætur og við sjálf. Þegar stigið er á tærnar mínar ætti ég að detta í gólfið og velkjast þar svo að einhver sýni aumur á mér, eða ætti ég að álykta að það var gert í óvarfærni og að ég hefði mögulega getað stigið á náunga minn. Þannig gæti ég lifað í anda fyrirgefningar, að það sem ég mögulega hef gert rangt gagnvart náunga mínum eða ég sé náunga minn gera það sem ég tel rangt verði standard fyrir þá hegðun sem ég vil í heiðri hafa. Svarið er ekki endilega að kaupa skó með stáltá sem vernda okkur fyrir umhverfinu. Svarið er frekar að umvefja þann með fyrirgefningu sem stígur á tærnar okkar, bæði þann sem stígur óvart (það leiðir til aukinnar varfærni í mannlegum samskiptum) og þann sem stígur vísvitandi (það leiðréttir ranga hegðun og skákar þá hegðun sem átti að vera lævís leikur).

Hversu særanlegur er ég þá? Þegar ég er opinn og einlægur í mannlegum samskiptum, á tásunum, er líklegt að ég verði fyrir hnjaski en það þarf ákvörðun til að rísa yfir það að troðið hefur verið á rétti manns. Ákvörðun sem segir: ,,Ég ætla ekki að sætta mig við ranga hegðun en ég leyfi henni ekki að særa mig bitrum sárum.“

Jesús bauð okkur að gera náunganum það sem að viljum að hann geri okkur. Stundum þurfum við að snúa því við og gera öðrum það sem að enginn hefur gert okkur. Ef að enginn hefur af fyrra bragði komið og beðist fyrirgefningar þá skaltu biðjast fyrirgefningar af fyrra bragði (jafnvel þótt það sé ekki endilega þín sök). Ef að enginn tók þig að sér á nýja vinnustaðnum skaltu taka nýja starfsmanninn að þér og bjóða hann velkominn. Þjóðfélag okkar má ekki við því að allir borgi í sömu mynt. Ef við fyrirgefum ríkulega náunga okkar þá mun faðir okkar á himnum fyrirgefa okkur ríkulega. Það hugarfar gerir okkur ekki auðsæranleg heldur auðmjúk, fær um að taka því sem kemur illa að okkur og gera úr því blessun. Guð ,,leiðir hógværa á vegi réttlætisins og vísar auðmjúkum veg sinn." (Sálm 25.9).

Gjafir

Gjafir eru tákn um samband. Fjölskyldumeðlimir sem eru í sambandi gefa við ýmis tilefni gjafir. Eftir því sem sambandið er nánara verður gjöfin veglegri og persónulegri. Konfektkassi er ekki persónulegur nema þiggjandinn sé þekktur konfektunnandi. Sumar gjafir eru gefnar í von um nánara samband. Eiginmaður gefur konu sinni tvímenningshjól með það í huga að hjóla með henni. Faðir sem hefur verið fjarlægur barni gefur veglega gjöf í von um endurreisa brotið samband. Stundum virkar gjöfin sem skyldi en stundum má líka segja einstaklingum að nánara sambands sé óskað. Sú hugmynd að vinir og ættingjar þurfi að senda öllum póstkort og gjafir um jól er tiltölulega ný af nálinni og er haldið að okkur af búðareigendum. Þarf ég virkilega að gefa bróður mínum innpakkaða bíómynd, sem hann annaðhvort á nú þegar eða langar ekkert að sjá, á hverjum jólum til að sýna að ég kunni að meta samband okkar? Þurfa foreldrar mínir að fá hausverk yfir því að kaupa handa mér gjöf sem hvorki er of ódýr (til að móðga mig ekki) né of dýr (til að sliga þau ekki), til að sýna að þau elski mig? Ég held að sú elska sem ég upplifi í hverju því verki sem í velvilja er gert gagnvart mér gefi meir en oft óþarfar innpakkaðar gjafir. Nú má ég ekki vera misskilinn. Meir en ég stundum tel mig vilja, bíð ég óþreyjufullur eftir því að sjá hvað leynist í pökkunum; ég á bara auðveldara með að sýna stillingu núna á fullorðinsárum. En óþreyjan og spennan skapar stundum betri tilfinningu en það að halda á opnuðum gjöfunum inn í herbergi. Mikið er ég samt glaður yfir sælgætinu sem ég fæ, bókunum sem ég get lesið, sokkunum sem mig vantaði og fyndna dótinu sem einhver gaf mér vegna þess að hann hugsaði til mín þegar hann sá það í búðinni, en á svo mörgum sviðum lífsins stenst uppfylling biðarinnar ekki væntinga. Við setjum of mikinn fókus á að öðlast það sem við bíðum eftir að við föttum ekki að við getum vel lifað af án þess. Að bíða allan desembermánuð eftir súkkulaði og sokkum er kjánalegt og hlýtur að bregðast vonum. Sá sem að þekkir ekki hina ljúfu blessun biðarinnar – það er, að komast af án einhvers – hann mun aldrei upplifa fulla blessun uppfyllingar. Hið dýrmætasta sem við eignumst í þessum heimi öðlumst við ekki með því að bíða, borðandi smákökur í von um að öðlast lífshamingju á aðfangadagskvöld. Það mikilvægasta, mesta og ljúfasta öðlumst við með bið. Ekki biðar um að eitthvað gerist í hvelli, heldur samkvæmt lögmáli sáningar og uppskeru.

Guð þráir að gefa okkur gjafir sínar en hann gefur okkur þær ekki nema við fyrst verðum vinir hans. Og, ó, sú náð að fá að vera vinur Guðs. Abraham var kallaður vinur Guðs og hann trúði fyrirheiti Guðs um að hann myndi gefa honum son á tíræðisaldri. Vinir treysta hvor öðrum; að þeir hafi hag hvors annars fyrir brjósti, standi upp hvor fyrir annan og gefa gjafir á viðeigandi tíma. Í vinasambandi við Guð bíða sumir eftir gjöfinni of lengi og þegar þeir telja sig hafa fengið einhverja gjöf frá Guði þá verður hún ekki eins merkileg og gjöfin sem hann gaf Billy Graham og konunni í Hillsongkirkjunni. Þess vegna ákveðum við að setja gjöfina strax í geymslu, alveg eins og dúnsængurkassinn sem kom undan gjafapappírnum og fór upp í skáp þangað til að dúnsængin gæti notast. Hálfu ári seinna, þegar gest bar að garði, þurfti að nota dúnsængina og náð var í kassann. En úr kassanum kom glás af eldhúsverkfærum sem sett höfðu verið í kassann og hefðu getað nýst í brýnni nauðsyn síðasta hálfa árið. Þær gjafir sem Guð gefur okkur, gefur hann til að við fáum notið þeirra og vaxið með þeim. Guð geymir fjöldann af gjöfum fyrir okkur en hann nýtur þess að sjá okkur blómstra af þeim gjöfum sem hann telur okkur hæfa. Hringlur henta vel eins árs börnum og veita þeim ómælda gleði, en fjörutíu árum seinna er hringlan minnismerki um þá gleði sem gjöfin veitti. Sú gjöf að geta stutt eitt ABC-barn (www.abc.is) er ótrúleg gleði og blessun þá og þegar, en mörgum árum seinna þegar maður stendur sveittur að byggja barnaskóla í svörtustu Afríku (eins og mörg ykkar hafa örugglega gert) trúi ég því að maður hugsi til þess þegar maður studdi eitt barn í trú og ánægjan fullkomnast. Þá gjöf sem Guð gefur okkur hverju sinni verðum við að spyrja hann hvernig við eigum að nota og hvernig við getum notið hennar með honum. Það er einhvern veginn þannig að:

Stundum gefur Guð okkur brauð,
stundum vill hann kenna okkur að baka.
Stundum gefur Guð mikla uppskeru,
stundum gefur hann okkur fræ.
Alltaf gefur hann,
ekki þiggjum við alltaf.

Er við meltum jólin, líkamlega og andlega, lærum þá að nýta þær gjafir sem Guð hefur gefið okkur og lærum hvernig gjafir hans geti gert öðrum gagn. Hvernig getum við vitað að við séum að nýta þær til hins ítrasta? Gjafir hans veita blessun þeim sem sjá okkur, heyra í okkur og við okkur tala, og breiða út þekkinguna um Guð eins og góðan ilm. Ég bið þess að Guð gefi okkur örlæti í nægjusemi, visku í einlægni og gleði til að njóta þess með honum sem hann hefur gefið okkur.

Takk trúleysingjar

Í sífelldu umróti samfélagsins og atburða liðinna missera gleðst hjarta mitt við þá rótfestu sem ég finn. Stofnanir hverskonar, veraldlegar sem og andlegar, segja Ísland á heljarþrön vegna sjáanlegrar hnignunar á viðurkenndum lífsháttum og hegðun. Hvar sem menn finna sig í lífinu er æpt yfir því óréttlæti sem birtist á svo margan hátt: börn kæra foreldra sína, fólk þiggur svífandi háar upphæðir frá ríkinu og sólunda í vitleysu, börn misnotuð af traustverðum einstaklingum og skinheilagir menn leika tveimur skjöldum. Hinn almenni borgari sligast með byrðina af því að heyra af þessum málum og vonar helst, ekki að einhver bjargi málunum heldur, að þurfa ekki að horfa í augu við enn fleiri þess konar mál. Aðrir þrífast á að heyra af ólifnaði annarra og telja sig verða meiri menn við það, berandi enga ábyrgð og vilja allra síst sjá jákvæða breytingu. Aðrir vonast eftir breytingu, leita til fortíðar þar sem allt var betra og benda á það sem hið algilda svar við vandamálum nútíðar. En ljónið Aslan, konungur Narníu, sagði: Hlutirnir gerast aldrei tvisvar á sama hátt.

Ægis vindar blása frá vígstöðum þeirra manna sem kalla sig trúleysingja og guðleysingja. Vindurinn er napur en beitt af hörku. Vandamál dagsins í dag eru, að þeirra sögn, sprottin frá því að í blindni hafa menn trúað og haldið að fólki þeim Kristi sem enginn heilvita maður gæti bendlað sig við. Og með markvissri, miskunnarlausri vinnu fá þeir ýmislegt í gegn inn í landslög, reglur borgarinnar og almenningsvitund sem þeir telja munu hnekkja á þeirri kristni sem allt snýst um að eyða. Kappið er mikið og framgangurinn eftir því. Það mikill að hinir kristnu hafa snúið spjótum sínum að hinum trúlausu og nú skal úrslitabardagi háður milli góðs og ills, og báðir telja sig góða. Sigur þýðir fyrir báðar herbúðir líf í friði og farsæld; loforð sem ávallt eru gefin fyrir stríð en sjaldnast standa undir sér. Báðar herbúðir sitja eftir meira og minna laskaðar án stefnu og vilja til uppbyggingar. Samstarf sem viðurkennir tilvist hins aðilans leiðir gjarnan til skilnings á lífssýn hins aðilans. Samtal í friði og kærleika getur veitt innsýn í það af hverju einstaklingur hætti að fylgja trúarkenningu og fann sig betur í trúleysi, eða hvernig einstaklingur sem hvergi fann svör og lífstilgang fann hugarró í trú á æðri mátt. Aðilar af öndverðum meiði ættu í þannig samtali að spyrja sig hvað það er í hinum aðilanum sem fær hann til að hugsa þannig og hvað getur betur farið. Kirkjunnar maður getur lært af þeim trúlausa sem segir frá slæmri reynslu af trúarróttækni og hinn trúlausi getur lært að trú er ekki bara neikvætt afl sem er mannspillandi. Þannig mætti ánægjulegt samfélag hinna mismunandi aðila gefa af sér skilningsríkara samfélag.

Og nú, með von um hrokaleysi af mínu hálfu, vil ég þakka hinum trúlausu. Ég vil þakka þeim fyrir að standa gegn orðum Jesú, standa gegn þeim krafti sem þeir finna að er svo hættulegur. Að standa gegn konunginum sem tók sér sæti í jötu og var leiddur nauðugur viljugur á kross. Ég vil þakka þeim fyrir að staðfesta orð Páls um að kross Krists sé gyðingum hneyksli og heiðingjum heimska. Svo lengi sem hinir trúlausu kalla kristindóm heimsku geta hinir kristnu þakkað þeim. Ef þeir kalla kristindóm ekki heimsku getur aðeins tvennt hafa gerst: kristindómur er orðinn svo daufur að saltið saltar ekki og þess vegna ekki ómaksins vert að úthúða honum, eða að hinn trúlausi hefur sannfærst af kærleika Krists! Hinn trúlausa vil ég því hvetja til andkristnihátíða, bingóspils á páskum og ákalls um brottnám kristinna gilda, en því fremur aldrei að telja sig hafa fundið hinn endanlega frið. Læra meira, lesa meira, gefa meira, elska meira. Hinn kristna vil ég hvetja enn djarfar.

Telji hinn kristni sig hafa fundið lífsfyllingu í Jesú Kristi þá þýðir það algjör kúvending á öllu því sem telst eðlilegur réttur. Telji hinn kristni sig finna kraft Guðs, þá noti hann hann ekki til eigin hagsmuna heldur taki sér stað meðal hinna lægstu, því Guð dvelur með þeim fátæku og hungruðu. Kraftur Guðs birtist í jötunni, að Jesús kemur í lítillæti, heimtar ekkert og óskar einskis, nema þess að menn hlusti á hann, láti sannfærast af orðum hans og gefi sér allt. Og það er ekki af eigingirni sem Jesús biður um allt, heldur þá einungis sem maðurinn hefur gefið Jesú allt getur Jesús gefið sig allan í Heilögum anda þeim manni. Kristindómur snýst ekki um mann. Kristindómur snýst um nærveru Guðs hér á jörðu, í Jesú Kristi. Guð vill að hinn kristni hlusti ekki á gagnrýnina á kristinni trú heldur á kallið sem býður okkur að vakna, til lífsins í elsku og fögnuði Guðs. Það líf mótast ekki af vindum samtímans, hvorki neikvæðum né jákvæðum, heldur af Heilögum anda sem stöðuglega leiðir hinn kristna til að elska meir þann sem ekki á það skilið því aldrei getur neinn sýnt okkur meiri óvild en Jesú var sýnd. En enginn á meiri kærleik en þann að leggja líf sitt í sölurnar fyrir vini sína, segir Jesús. Áður en hinn trúlausi getur skilið kærleik Guðs þarf heimurinn að sjá að hinir kristnu elska föðurinn og gera eins og hann hefur boðið þeim. Þakkir sendi ég aftur hinum trúlausu fyrir að halda hinum kristnu við efnið.

Vonin ljós

Í messu hinnar Evangelísku kirkju Krists í Radolfzell í morgun var þess minnst að sjötíu ár eru liðin frá því að 6000 gyðingar úr nágrenninu voru fluttir í þrælkunarbúðir Nasista. Þrátt fyrir háan meðalaldur messugesta þá muna eflaust fáir eftir þessum atburði en sorgin og skömmin var eins og þetta hefði gerst í gær. Boðskapurinn var þó ekki að dvelja í skömminni, ófær um góð verk; þvert þó heldur, að miðla þeirri von sem við eigum til hrjáðs heimsins. En hver er von okkar og hvernig miðlum við henni?

Þegar vonin er óljós kemur ekki á óvart að við henni er ekki tekið. Páll postuli sagðist vera ,,lögsóttur fyrir vonina um upprisu dauðra.“1 Mitt í lögsóknum á hendur hinum frumkristnu flykktust menn að þeirri von sem þeir voru lögsóttir fyrir. Nú á dögum eru kirkjunnar menn lögsóttir fyrir allt annað en þá von sem líf þeirra á að grundvallast á. Páll segist vera lögsóttur fyrir vonina um upprisu dauðra. Hver er þessi upprisa hinna dauðu? Upprisa dauðra er sú staða Guðs barna sem í vændum er með endurlausn líkama okkar.2 Í þeirri von segist Páll vera hólpinn. Þessi fullvissa, um að Guð myndi endurheimta hann úr dauðanum og gera hann að barni sínu fyrir trú sína á Jesú Krist, gerði Páli fært að standa frammi fyrir yfirvöldum keikur. Að láta ekki hið illa sigra sig en sigra illt með góðu.3 Pétur hinn misstigni sagði okkur að binda alla von okkar við þá náð sem okkur mun veitast við opinberun Jesú Krists.4 Öll okkar von á að vera bundin við það að Guð mun allt rétt gera einn daginn. Við getum verið of upptekin af því að reyna sannfæra heiminn um alls annars konar von, t.d. að von Íslands byggist á að kenna kristin gildi. Kristin gildi þýða lítið ef þau eru ekki fædd út af voninni um góðan Guð sem elskar heiminn.

Hvernig birtist þessi von í lífi okkar? Vonin birtist í að elska óvini okkar og biðja fyrir þeim sem ofsækja okkur. Jesús sagði að þannig sýnum við að við erum börn föður okkar á himnum. Börn föðurins sem lætur sól sína renna upp yfir vonda sem góða og rigna yfir réttláta sem rangláta.5 Von sem bregst ekki þó það rigni á brúðkaupsdaginn, bregst ekki þrátt fyrir veikindi og jafnvel von sem lætur mann illt þola fyrir réttlætissakir er sú von sem dauði Jesú færði okkur. Þannig að hvort sem að þjóð þín hafi skipulega drepið milljónir saklausra samborgara eða trúarinnar fyrirmyndir hafi brugðist, þá er það vonin ljúfa sem heldur okkur nærri náð Guðs og elsku.

Frekari lestur: Rómverjabréfið 8., 12. og 13. kafla, 1. Pétursbréf.

1. Postulasagan 23.6.
2. Rómverjabréfið 8.23.
3. Rómverjabréfið 12.21.
4. Fyrra Pétursbréf 1.13.
5. Matteus 5.38-48.

Biblíusögur

Þið þekkið öll gömlu Biblíusögurnar sem sagðar voru í sunnudagaskólanum af gömlum konum. Og svo sunguð þið um Davíð og Daníel og Rut. Og lituðuð myndir. Þið þekkjið sögurnar alveg upp á 10. En svo verða sögurnar þreyttar og að heyra um Jónas í hvalnum í hundraðasta skipti verður svolítið lummó. Þá er það tvennt sem fólk gerir. Annað hvort (1) vex fólk upp úr því að hlusta á sögurnar en finnst svo sem ekkert að þeim, eða (2) finnst sögurnar það ótrúlegar að skást sé nú bara að hætta að trúa þeim og jafnvel gera grín að þeim. En, herrar mínir og frúr, það er þriðja aðferðin í boði. Hún felst í því að (3) lesa sögurnar og samhengi þeirra í Biblíunni og sjá sögurnar í nýju ljósi.


Það er margt sem maður kynnist þegar maður les sögurnar beint úr Biblíunni. Þá er enginn til þess að fela það safaríka (ofbeldi, svik, kynlíf) fyrir manni og jafnvel hörðustu menn fölna. Persónusköpunin er svo kyngimögnuð að bækur Arnalds og félaga verða barnabækur í samanburði. Að lesa Biblíusögurnar úr Biblíunni er þó ekki bara eins og að skella hrollvekju í tækið og glamra tönnunum; maður kynnist Guði á algjörlega nýjan hátt og situr stundum agndofa eftir, ófær um skýra hugsun en þó er allt breytt. Margar sögur koma til hugar sem hafa þessi ógurlegu áhrif: sagan um Samúel og Elí (virðist mjög saklaus í sunnudagaskólanum en er heldur betur mögnuð í Biblíunni), Davíð og Golíat (alltaf gleymist að nefna að Davíð heggur hausinn af Golíat og fagnar, en sagan er líka um framvindu karakters) og sú saga sem ég vil skoða til hlítar, Jónas í hvalnum.


Fyrst sunnudagaskólaútgáfan. Guð talar við Jónas og segir honum að fara til Nínive að segja fólki frá sér. Jónas vill ekki gera það og flýr. Hann fer í bát og það kemur óveður. Vegna þungans í bátnum draga menn strá til að ákveða hverjum er hent fyrir borð. Jónas er óheppinn og dregur stysta stráið. En svo heppilega vill til að hvalur gleypir hann og eftir þrjá daga í hvalnum spýtir hann Jónasi upp á land. Jónas ákveður þá að hlusta á Guð og fer til Níníve. Allir eru svaka glaðir að heyra um Guð og þeir halda veislu. Boðskapur sögunnar: Hlýddu Guði, annars verður þér hent úr Herjólfi.


Nú Biblíuútgáfan. Jónas er spámaður Guðs í Ísrael og hefur það eins huggulegt og spámenn hafa það (sem ekki prédika of hart). Svo biður Guð hann um að fara til höfuðborgar stærsta stórveldis heimsins, höfuðógnar Ísraels, og boða þeim elsku Guðs og fyrirgefningu. Jónas hefur minna en engan áhuga á því að deila elsku Guðs með óvinunum og flýr því til Spánar (Tarsis) í stað þess að fara til Írak (Níníve). Á leiðinni kemur óveður og skipverjar spyrja Jónas hvað guð hann trúir á og hann segir þeim og þeir verða enn skelkaðri því þeir vissu um þennan guð. Þeir heita á miskunnsemi Guðs og henda Jónasi útbyrðis. Guð sendi þá stóran fisk til að gleypa Jónas og þar inni syngur hann þakkarsöng til Guðs og ákveður að efna heit sitt við Guð. Jónas gengur þá til Níníve og þegar hann er kominn flytur hann stutta prédikun: ,,Eftir fjörutíu daga verður Níníve lögð í rúst!“ Og í þann mun sem Jónas hugsar að nú hafi hann lokið sínu hlutverki og að það sé frábært að Guð ætli að leggja borgina í rúst, þá trúðu Nínívemenn Guði og iðruðust. Öll borgin breyttist og leitaði Guðs, meira að segja konungurinn. Guð sá hjörtu mannanna og ákvað þá að ekki leggja borgina í rúst. Og þá kemur fjórði og síðasti kaflinn, sem aldrei er talað um í sunnudagaskólanum. Jónas verður brjálaður út í Guð og sagðist hafa vitað það að Guð myndi miskunna þeim út af því að hann er líknsamur og miskunnsamur, þolinmóður og gæskuríkur. Og Jónas var svo fúll að hann bað Guð um að taka líf sitt, hann nennti ekki að lifa í svona ósanngjörnum heimi. Jónas leggur sig og Guð lætur spretta upp rísínusrunna (runna sem í raun og veru sprettur upp í mannhæð á einni nóttu) til að vernda hann fyrir sólinni. Þá varð Jónas aðeins léttari í lundu en svo sendi Guð orm sem stakk runnann og hann visnaði. Þá örmagnaðist Jónas í sólinni og reiddist Guði og vildi aftur deyja. Sagan endar á því að Guð spyr Jónas hvort honum (Guði) sé ekki meira annt um 120.000 manns í Níníve en einhvern runna sem vex og visnar. Boðskapur sögunnar: Það er ekki nóg að vita um Guð eða þjóna honum, við þurfum að elska hann og alla eiginleika hans til að njóta hans á réttum forsendum.


Nokkur líkindi eru milli Jónasar og Kick-Ass ofurhetjunnar. Báðir sáu þeir að eitthvað þurfti að gera; Guð talaði við Jónas, óréttlæti talaði til Kick-Ass. Báðir lentu í miklu veseni áður en þeir gátu sinnt erindum sínum. Báðum er eignaður heiðurinn af miklum hetjudáðum sem lítil innistæða er fyrir (Kick-Ass er skömminni skárri því hann vann hetjudáð að lokum eftir að hafa verið réttur maður á réttum tíma oft, Jónas var bara vælukjói).


Sem betur fer hugsar Guð öðruvísi en Jónas. Um hvort er Guð umhugaðra: Margar plöntur út í sveit með fáu fólki eða margt fólk í borginni með fáum plöntum? Í Reykjavík búa 118.447 manns og enn meira með bæjunum í kring. Guð elskar svo sannarlega sveitina og landsbyggðina þar sem fólk nýtur sín í návist náttúrunnar. En Guð elskar og þráir að fólkið í borginni nýti nálægð hvers annars og lofi sig saman. Hann þráir að út frá borginni flæði réttlæti, friður, gleði og ávextir andans. Jónas var ekki með hugann við það. Hann langaði ekki að sjá Guð frelsa, sjá anda Guðs hræra við staðnum.


Jónas vildi sjá borg manna eyðast,
Guð vildi sjá borg Guðs verða til.


Biblíusögurnar kenna okkur.

danni segir: gott

,,Þeim ykkar sem eru vanir að líta á trúna einungis sem sjúkdóm geðsins er áreiðanlega einnig tamt að gæla við þá hugmynd að hún sé mein sem auðveldara sé að þola, já, og ef til vill að hemja, svo lengi sem aðeins nokkrir einstaklingar á stangli eru haldnir því, en að hinn almenni háski rísi upp í hæstu hæðir og allt sé glatað óðar en allt of náinn söfnuður myndast meðal fáeinna óhamingjusamra manna af þessu tagi."

- Friedrich Schleiermacher.

ég útskrifaðist.

ég útskrifaðist á laugardaginn síðastliðinn. verulega ljúft.
svo er bara áframhaldandi dótarí. á ísland er ég kominn til að vera um stund. ekkert sem að dregur mig neitt annað í bili.

ds

ég útskrifast

Dýrð sé Guði!
í gær skilaði ég lokaritgerðinni minni og er það nú í höndum prófdómara að ákveða hvort ég útskrifist eður ei.
ég hef það sterklega á tilfinningunni að úr rætist og ég útskrifist.

nú get ég notið sumars þangað til ég kem til íslands... í sumar.

meginlandið um

er í brussel eftir langt ferðalag. ég fór um evrópu. sá margt en skoðaði lítið. austurríki er mitt uppáhaldsland eftir að hafa séð í þessari ferð mörg önnur, s.s. pólland, serbíu, grikkland og tyrkland. austurríki hafði bara eitthvað. nálægast því kom þá varsjá. eftir það kannski búdapest. hef ekki pælt í uppáhalds mikið. pældi frekar í allt öðrum hlutum. ég pældi mikið. spældi þó ekki mikið. það gefst tími til ýmislegs þegar maður er einn á ferð - hálfan sólarhringinn í lest. tími gefst til útsjónar, lestrar, átu, skriftar, spjals, bónorða, svefns, ævintýra.

belgrad var skuggalegust. ég var þó undir varðveislu Guðs. hún hjálpaði.


vesa

vesa og ég í Fürstenfeld

andri og anna gift

cts-nemar

bara bið.

klósett í króatíu

ógeðfellda serbía.

vinalegur serbi.

bulls.

nýjustu plöturnar í miklagarði.

veiða sér í miklagarði.

á aresarhæð. þar vildu aþeningar heyra um nýju kenninguna sem páll hafði fram að færa. góð kenning.

rómverjinn nínó og dansi.

ítalía.

ljúf ferð.

"I've been everywhere, I've been everwhere."

Eg er i Fürstenfeld i Austurriki nuna og a leid i brudkaup godvinkonu minnar. Fallegur dagur og allir kampakatir.

Buinn ad ferdast um Austantjaldslond allnokkur og heldur gaman.

Enn rum vika af feiknaferdalogum.

Minar bestu kvedjur,
Daniel

Ég kíki hér stundum en aðallega er ég bara að gera eitthvað annað. Hér er ég og Brynja. Hún heitir ekki Lena.

Þetta er Aron. Hann elskaði laufabrauðið á opnun íslensku listahátíðarinnar í gær.

Honum Stefáni fannst hrútspungarnir ekki verðir að fá sér aftur. Ekki mér heldur. Hér er hann með sviðasultu.

ég fór á völlinn um daginn að horfa á Anderlecht spila. þeir unnu 1-0. 25 þúsund aðrir sáu það.

Bönnuð innan 16

Þessu fylgdi ég fram eftir aldri. Ég treysti því að myndin var ekki fyrir mig. Stundum slysaðist maður að sjá brot úr bönnuðum myndum en það var allt í lagi ef maður horfði í gegnum lófana.

Tuttugogtveggja! Svona fagnaði alex sama númeri konu sinnar tveimur dögum áður.

Þetta er sá sem gaf mér flestar gjafirnar í gær (og flestar af þeim gjöfum sem ég fékk yfirleitt). Hann Davíð frá Knokke. Hann gaf mér fullt af súkkulaði, brúðkaupssteinasúkkulaðismartís, stjörnuljós, brúðkaupsmynd og meir. Ég fór til íbúðar hans til að láta hann óska mér til hamingju og hann gaf allt þetta. Ljúflingur!

Jólin komu og fóru. Fríið var of stutt og fékk ég lítinn tíma til að njóta þess að gera ekki neitt því allur tíminn fór í hátíðarhald og sprell.
Tekur nú við stífur lestur og próf. Því fylgjandi ný önn með öllum loforðum hennar. Þess má til gamans geta að þetta verður síðasta önnin hér í Belgíu og mun ég útskrifast eftir nákvæmlega fimm mánuði. Voila voila.

Með hjálp tölvutækni get ég farið yfir síðasta ár og munað hvað merkilegt gerðist á hverri stundu. Aðallega sé ég það með vel skipulögðum myndum mínum. Því kemur hér:

ANNÁLL 2007


Janúar:
Klipping
Spánarferð

Febrúar:
Heimsókn Catherine Maríu

Mars:
Snjór og sumar í Belgíu.

Apríl:
Ísland með Shabbir.

Maí:
Knokkestrandarferðir.
Vespuleiðangrar alla daga.
20 k.

Júní:
Heim.
17. júnímót.
Sumarmót í Eyjum.
Glymur.

Júlí:
Eyja-Antti.
Næturstrandarblak.

Ágúst:
Kotmót.
Menningarmaraþonsgleði.

September:
Hellur.
Rvk.
England.
Belgía.

Október:
Haustlautarferðir.

Nóvember:
Flóttamenn & fótboltaspjall.

Desember:
Hin allra hátíðlegustu jól.

Hér er nú aðeins stiklað á stóru (það gerðist meira!).

Noël

Nú eru jólin handan við hornið og þreyttir fá kærkomna hvíld.
Nú er búið að vera kaldara í Belgíu en á Íslandi í nokkra daga og því er ég því á leiðinni í hitann á Íslandi.
London í kvöld. Lena á morgun. Ísland á föstudaginn.

"nú sitj[um] [v]ið Pippi... sveittir við að moða einhverju saman á meðan Aaron endurskrifar sínar ritgerðir bara svona upp á djókið..."1

1Kristín Jóna Kristjónsdóttir, 8. desember 2007.

Hann er upprisinn!

Til miska lélegs bloggs eru veikindi sem hafa hrjáð líkama minn undanfarna viku. Það bætir ekki upp fyrir vikurnar þar áður.

Nú er önnin er hálfnuð fer ég bráðum að huga að ritgerðum og lokaritgerð. Það er seinni tíma vandamál.

The Adventures of Danny Glenny


Teiti

Hjólatúrar

Rigning

Kirkja

Félagar

Lauf

Ein gömul for old times...